Denk dat meiskes meer soepeler met elkaar omgaan vooral in een groep. Kunnen makkelijker contact maken misschien. Hoeven zich niet zo te bewijzen om er bij te horen.
Zelf een tijdje in een instelling gezeten, voelde me daar echt niet thuis in die zin had het moeilijk. Te weinig personeel, geen ruimte, dus een één persoons kamer dellen met een andere jongen. Gelukkig hadden we een klik en sleepte hij me er door. Hij nam alles wat makkelijker op. Jammer dat er niet wat meer diepere gesprekken of belevingen hier over zijn. Al was het niet normaal en helemaal niet leuk als je als nieuwkomer door een stel anderen onder de douche wordt gesleurd , wat gebeurde in het weekend als er bijna geen toezicht was. Dus vrij spel, werd over een houten kist gelegd en vast gehouden door 2 gasten die later afgelost werden, want ook hen vonden het plesant om me ook nog met een handdoek op mijn cadetten te geven. Er stond wel een vaste tijdsduur voor, want ineens was het, stoppen nu, hij is ingelijfd nu. Nu, had het wel gevoeld, dit was de eerste keer dat ik voelde wat het was om zoiets nog te ondergaan. Mijn kamergenoot trooste me en vertelde hij had het ook mee gemaakt, maar wist dat het bestond en had zich er op voorbereid, zonder tegen te spartelen. Hij had zoiets , je komt er toch niet onder uit. Maar maakte me wel duidelijk, dien geen klacht in, praat er niet over, dan heb je hun vertrouwen gewonnen en ben je geaccepteerd. Om geaccepteerd te worden hebben jongens het moeilijker denk ik dus.?