Dag TS, Ontdekken dat jij anders bent dan anderen is nooit leuk. Je eerste emotie is het te verbergen, ontkennen misschien, maar uiteindelijk kan je er toch niet onderuit dat je bent zoals je bent.
Jezelf accepteren zoals je bent is de enige optie als je een beetje fijn leven wilt hebben. Je wilt echter niet uit de kast komen omdat je het gevoel hebt dat jij toch geen partner kan vinden, beter gezegd, niet iemand die jou als partner wil hebben. Of heb jij je homo zijn misschien toch nog niet echt helemaal geaccepteerd?
Dat jij niet aantrekkelijk genoeg bent om een liefde te vinden is natuurlijk onzin. Je bent een keer verliefd geworden op een jongen van jouw leeftijd. Was dat omdat hij zo'n mooie boxer aan had? Zo'n goddelijk figuur had? Zo'n knap gezicht had? Of was het gewoon omdat hij jou van binnen iets deed?
Misschien vond je dat allemaal wel, maar als je verliefd bent op iemand dan idealiseer je je liefde. Dat hoeft niet te zijn zoals een onbevooroordeeld iemand die ander ziet. Waarom je verliefd wordt op iemand, waarom je vrienden je vrienden zijn, dat zijn dingen die je niet logisch kan beredeneren. Het gaat om een gevoel.
Misschien dat jij je liefdes voor je houdt omdat je denkt dat je toch geen kans hebt, maar wellicht dat er een keer iemand jou ziet en gevoelens voor je krijgt. De meeste homo's voelen het wel aan hoe het zit met die ander die ze ontmoeten.
Of jij wel of niet aantrekkelijk bent om te zien, dat is niet aan jou om dat te beoordelen en je piemel zien ze pas als het al te laat is. Piemels zijn ook niet om naar te kijken maar om te voelen.
Als homo ben je per definitie eenzaam omdat je anders bent. Als je anderen vindt die ook zo zijn dan ben je niet meer eenzaam want die ander is als jij. Het uiterlijk is niet zo belangrijk want dat zie je op een gegeven moment niet meer. Het gaat om je persoonlijkheid. Mensen zoeken voortdurend mensen om niet meer alleen te zijn.
Die boxerfetisj, wat moet je daar van zeggen? Die boxer is voor jou een symbool van het mannelijke in die ander wat jou aantrekt. Uiteindelijk gaat het toch om de inhoud (en niet alleen die van die boxer natuurlijk).
Ik vraag mij af of jij je fixeert op die boxers omdat degene die ze dragen, waar jij dus echt naar verlangt, voor jouw gevoel onbereikbaar zijn.
Kleine meisjes hebben poppen, jongetjes speelgoedautootjes, omdat echte baby's en echte auto's in die fase van hun leven onbereikbaar zijn. Jij hebt die boxers.
Fetisjes kunnen hardnekkig zijn. Ik weet van een meisje dat zich prostitueerde en in verpleegstersuniform bij de ingang van een ziekenhuis ging staan om klanten op te pikken. Erotische kleding en lingerie wordt ook niet voor niets gemaakt. Toch denk ik dat het beter zou zijn als jij je boxerfetisj op een wat lager pitje zou zetten. Wat levert het je op? Dat je er geil van wordt en gaat zitten rukken? De jongens die er in zitten zijn veel spannender.
Of je er trots op moet zijn dat je homo bent, dat weet ik niet. Het is geen verdienste, het is iets wat je hebt te accepteren. Of jij dat al helemaal gedaan hebt, ik vraag het mij af. Het zou makkelijker zijn als jij anderen om je heen had die het weten en jou accepteren zoals jij bent. Als daar iemand bij is die wel met je wil zoenen, dan zou dat helemaal mooi zijn. Dan moet je dus wel uit de kast komen, naar goede vrienden bijvoorbeeld.
Ik wens je sterkte en innerlijke rust.