Nou, dat is geloof ik moeilijk te beantwoorden. We hebben die dingen al vanaf de geboorte, zijn er aan gewend en letten er niet meer zo op. Maar die vraag is interessant om er eens over na te denken hoe dat is als je piemel en ballen hebt. Hier mijn persoonlijke gedachten:
Als klein jongetje denk je er eigenlijk niet over na. Het is een "plassertje", en als hij stijf wordt maak je er ook geen gedachten over. Als je met een meisje "Doktertje" speelt is het eenvoudig lekker als ze je balletjes en je stijfie "onderzoekt", en ze je voorhuid naar beneden trekt om je eikeltje te voelen. Met jongetjes onder elkaar natuurljk ook heerlijk.
Maar als je ouder wordt, en je pikkie begint te groeien (en de hormonen beginnen te werken), voel je ze wel meer, vooral als je een stijve krijgt. Natuurlijk zitten die zaakjes wel eens in de knel of jeuken, dus dan moet je nodig krabben, wat ook wel bv. in de klas tamelijk gênant is.
Het ergste probleem met mijn pik vond ik als ik op school een stijve kreeg. Die zag je zo vanaf mijn 13de echt duidelijk zitten, en als de meiden dat zagen begonnen ze natuurlijk geweldig te giechelen. De jongens keken er wel naar, maar gaven er niets om, omdat ze vaak datzelfde probleem hadden.
Nu is mijn situatie iets anders: ik ben sinds mijn 14de besneden, en draag sindsdien geen ondergoed meer (ga lekker "commando"). Dan voel je wel duidelijk dat je een pik hebt, omdat je eikel in het begin nog erg gevoelig is en bij het lopen tegen de stof van je broek schuurt. Dan is een stijve natuurlijk vaak niet te vermijden. Maar ook daaraan ben je er naar een tijdje gewend.