@j22: Ik heb geen idee hoe het in NL is, maar hier in Vlaanderen kan je als donor niet meer zomaar "je grenzen stellen": ja je kan weigeren om je kinderen te zien, en om ermee om te gaan. Je kan ze verstoten.
Maar zij komen wel jouw identiteit te weten, en ze kunnen je wel voor het gerecht trekken om geld te eisen voor hun opvoeding. Ouders zijn verplicht om daarin bij te dragen.
In hoeverre de rechtbanken dat gaan aanvaarden, en of ze de pleegvader erkennen als de vader die moet betalen (en niet de donor als biologische vader), is weer een andere zaak. Maar het kan je dus wel een hele hoop ellende en geld kosten, alleen al aan gerechtskosten en advocaten.
En negatieve publiciteit later. Beeld je in dat je een hoogstaande job hebt, of een publieke figuur wordt (politicus, zanger, kunstenaar, sporter,...), en dan komt zoiets uitgebreid in de pers.
Of je hebt een mooi gelukkig gezinnetje met de vrouw van je dromen en lieve kinderen, en plots staan daar een hoop andere kinderen en andere vrouwen aan je deur om geld te eisen voor jouw andere kinderen. Echte etters die je het leven zuur maken, ik zeg maar iets. (Zoals de satire in "Het Geslacht De Pauw" op TV.) De kans is groot dat je relatie en gezin dat niet gaan overleven. Leer vooruit denken, en houd nu al rekening met dat soort consequenties.
Bedenk ook dat al je gezondheids- en persoonlijke gegevens in een hoop extra databases komen. Databases die gehacked en gelekt kunnen worden. Waarna je eindeloos bespot kan worden. Wil je dat allemaal wel, voor die paar euro voor je kwakje?
En wil je wel anonieme kinderen hebben rondlopen, met de helft van jouw gebreken en kleine kantjes? Als een soort spiegel. Waarna je je bij iedereen die je tegenkomt en die enigszins op jou lijkt, gaat afvragen of hij geen anoniem kind van je zou kunnen zijn? Op de duur word je knettergek. You see?
Ik blijf bij mijn advies: spuit je kwakje gewoon in een papieren zakdoek, en ga wat werken als je zakgeld wil.