Maak een lijstje met keywords, vb. namen van mensen waarover je wil spreken, of onderwerpen; en schrijf dat op een kaartje.
Vertel daarna per keyword uit de losse pols. Geen hele tekst opstellen en aflezen of van buiten leren, dat werkt niet.
Kijk naar de achterste hoeken en rijen van het stadion, de zaal, het plein, of wat dan ook, en spreek tegen hen. Dat stabiliseert je blik, en zo kunnen de mensen achteraan je ook verstaan.
Als alleen tegen de eerste rij zou spreken, dan begrijpt niemand van de rest je. Ook niet met microfoon. Het gaat niet alleen om hoeveel lawaai je maakt, maar ook om je intentie. Dus je moet echt tegen je publiek achteraan spreken, met intentie, niet in jezelf zitten mompelen.
En alles zo spontaan mogelijk. Maar doe normaal, zoals je altijd bent. Probeer niet de flauwe plezante uit te hangen, dan ga je af.
Je kan wel eens kijken hoe stand-up comedians en goede presentators heel soepel omgaan met hun publiek, en met technische storingen en zo. Meestal heel open, soepel, simpel, eerlijk, zeggen hoe het is.
Hoe het niet moet: zoals veel politici: die zitten ofwel een domme tekst stuntelig en stotterend af te lezen, of ze produceren een onverstaanbare, eindeloze woordenbrij zonder iets te zeggen. Zoals de "word salads" van Kamala Harris in de USA, die dat begrip "word salad" een heel nieuwe dimensie gaf. Zo moet het dus niet.