Beste TS,
aangezien gij ook homo zijt moet ge toch weten dat uw eerste vraag zinloos is: een jongen kiest er niet voor om verliefd te worden op een andere jongen, het is gewoon zo. En dan moogt ge nog proberen zoveel als ge wilt om verliefd te worden op een meisje: dat gaat gewoon niet. Het zit in de genen gebakken nog van voor dat ge geboren zijt en daar is niets aan te veranderen. Helemaal niets. Niet via operatie, niet via pastoor en al zeker niet via één of andere religieuze secte die dat homo-zijn er wel eventjes uit zullen 'werken'.
En hoe meer mensen dat weten, hoe beter het is. Heel soms krijg ik dezelfde vraag te horen, zelfs op de unief: 'waarom hebt gij voor een vriend gekozen en niet voor een vriendin?'.
Als homo-koppel doen wij juist dezelfde dingen als een hetero-koppel. Of toch bijna. Een etentje, eens naar de cinema, karten, sauna, boswandeling, noem maar op ...
Daarbuitenuit ieder nog zijn sportactiviteiten en ook aparte vriendengroep; vaak allemaal door elkaar gemengd. Dus als ik bij zijn vriendengroep ben of andersom, staat er niemand verbaasd van dat we een homo-koppeltje zijn. Het is aanvaard.
Op mijn dertiende uit de kast gekomen en eigenlijk was niemand verbaasd. Op school met maar een paar jongens het moeilijk gehad, maar dat is letterlijk uitgevochten en ik was de winnaar. Op beide vlakken.
Mijn 'vader', die al sinds mijn 10de ongeveer weg is uit ons leven, wilt niks met mij te maken hebben omdat ik homo ben. Dus er bestaan wel degelijk zulke bekrompen mensen.
Seks? We zijn een homo-koppel, gij zijt een homo-koppel. Het zal niet vel verschillen. Uiteraard is er voorspel. Zachtjes en teder; strelingen en zoentjes. De rest raad ge wel.
Het PrEP topic zult ge waarschijnlijk al eens gelezen hebben? Dan weet ge ook de andere kant van ons seks-gebeuren.
Stiekem hoeven we het niet te doen, maar omdat we een homo-koppeltje zijn wordt er toch anders tegen aan gekeken dan tegen dat we hetero zouden geweest zijn; of ja, ieder een hetero-relatie. We proberen het wel af te stemmen op wanneer we waar alleen kunnen zijn.
Samen zijn mochten we pas vanaf ons zestiende. Broer, die hetero is, mocht ook pas vanaf zijn zestiende. Dus daar zat niet met voorbedachte rade een vertraging op, alhoewel mama altijd gehoopt had dat het homo-zijn uit me zou groeien.
Een vriendinnetje voor de schijn hoog te houden? Dat heb ik nog niet gehoord :-) .
Mijn vroegere kotgenote, met wie ik nog steeds heel goed bevriend ben, is ergens verliefd op mij, ook al weet ze dat ze mij niet hebben kan. Mama heeft me al eens op mijn hoofd getikt om te zeggen dat ik een prachtkans liet liggen; maar zo werkt het niet. Ik kan niet van het ene moment op het andere plots hetero zijn. Dat gaat zelfs helemaal niet. Mijn kotgenote heeft me al een paar keer tot seks overhaalt en alhoewel op het moment zelf wel plezant natuurlijk, voel ik er echt niet bij met wat ik voel als mijn vriend en ik samen zijn.
Is dat zo een beetje een antwoord op uw vraag?
Groetjes,
S.