In de zomer draag ik op festivals een zwarte jeans, zo donker mogelijk. Het was een blauwe, maar ik heb hem diepzwart geverfd. Wanneer ik dan moet, plas ik voorzichtig in mijn broek. Alleen tijdens het plassen is dat even zichtbaar, zolang het nog stroomt. Maar na een paar minuten merk je er al niets meer van. Dan lijkt het gewoon een jeans met kleurvariatie, zoals er zoveel zijn. Als je op een donkere handdoek zit, of in het gras, kan je zo heel onopvallend in je broek plassen. Dat merkt echt niemand. Als je rechtstaat tussen dichte drommen volk, weet ook niemand het. Alleen als de mensen zo'n vijf meter uit elkaar staan, moet je wat opletten. Je moet beslist wel op het gras gaan staan zodat je plas in de grond kan dringen. En je moet zo onopvallend mogelijk doen, niet staan trappelen, en zeker niet met je benen wijd open. Geen aandacht trekken. En met kleine straaltjes plassen zodra je moet. Je mag niet wachten tot het een mega grote overstroming wordt.
In de winter is met een natte broek rondlopen natuurlijk veel te koud. Dan doe ik een megadikke nachtluier aan, zo eentje die drie liter kan opvangen. Dat is zelfs extra isolatie en heerlijk warm. En daarover een losse jeans en lange trui, of een loszittende salopette. Dan valt die luier niet op en dan weet echt niemand dat je nat bent. Dan kom ik gemakkelijk een hele dag toe. In zo een dikke luier mag je het ineens laten lopen. Je ziet er niets van, en het ruisen van je plas hoort toch niemand op een festival.
Het is natuurlijk wel erg vernederend. Je staat daar met een vuurrood hoofd, en je voelt je net een klein kind. Maar tegelijk is het ook best wel opwindend. Al die mensen vlak om je heen en niemand die weet dat je jezelf aan het nat maken bent.
Maar die schaamte vind ik minder erg dan die walgelijk vieze dixie-toiletten, of hoe noemen die, waar je allerlei infecties kan oplopen en waar de kak soms tot tegen de wanden hangt.