Staren naar iemand is ongepast en onbeleefd. Het kan zelfs beschouwd worden als een vorm van psychologische agressie. Je kan en mag iemand knap en aantrekkelijk vinden, en dan mag je wel kijken, maar niet te lang. Als de persoon waarnaar gekeken wordt dit aangenaam vindt en apprecieert, kan er oogcontact ontstaan, waarbij afwisselend gekeken en weggekeken wordt, tot beiden overgaan tot een langdurig oogcontact, hetgeen dan betekent : ja, je mag er zijn voor mij.