In september had ik een onderzoek in het ziekenhuis wat helemaal anders ging dan ik had verwacht. Erg beschamend wel. Hebben jullie al eens zo iets meegemaakt?
Zo lang als ik leef heb ik veel moedervlekken over mijn hele lijf. Ik weet niet beter en heb er ook helemaal geen last van. Nooit gehad ook. Deze zomer dacht me moeder dat een vlek in mijn zij van kleur aan het veranderen was en ze vond dat ik naar onze huisarts moest. Omdat ze bleef zeuren heb ik dat gedaan. Die heeft gekeken en zei dat ze me ging doorsturen naar het zkh om daar beter naar te laten kijken maar ook omdat ik zoveel vlekken heb. Ik kreeg een oproep voor september en ben daarheen gegaan. Moest bij een dermatoloog.
Ik zat daar in de wachtruimte en een vrouw in een witte jas riep me binnen. Ze gaf me een hand en noemde haar naam. Zij was de dokter van de afspraak. Ik kon tegenover haar gaan zitten aan haar buro. Ze vroeg waarvoor ik kwam en terwijl ik antwoord gaf keek ze op haar monitor. Ja zei ze, je huisarts schrijft dat je veel moedervlekken hebt en dat er een bij is waar ik beter naar moet kijken. Ze draaide de monitor weg en zei; en dat ga ik dan ook doen. Maar eerst vroeg ze me nog van alles; of ik last had van die vlekken of ooit al eerder last gehad. Nee dus. Of ze wel eens bloedde. Nee. Of ik veranderingen heb opgemerkt in vorm , kleur of aantallen. Ook niet. Of er in ons gezin bij anderen ook veel moedervlekken waren. Nee. Of iemand in ons gezin ooit een melanoom of huidkanker heeft gehad. Ook niet. Mooi zei ze, dan wil ik die vlek nu even zien. Of ik wilde gaan staan en mn shirt omhoog doen. Met een lamp bescheen ze mn zij terwijl ze mijn vel een beetje opzij trok en van dichtbij naar de plek keek. Ze was snel klaar en zei dat er niets aan de hand was. Ik was blij. Maar vervolgens zegt ze dat omdat ik nog zo jong ben en veel moedervlekken heb en ook een licht huidtype 2 heb, ze mij wil opnemen in haar controleprogram. Dat betekent dat ik je jaarlijks oproep voor een controle om te kijken of er vlekken zijn bijgekomen / veranderd. Alle plekken breng ik dan in kaart en van de plekken waar ik dat nodig vind, maak ik ook een foto. En op die manier kan ik van jaar tot jaar alles volgen en zijn we er snel bij mocht dat nodig zijn. Oke zei ik zonder alles goed te beseffen. Mooi zei ze, dat programma begint met een 0-meting en die kunnen we wat mij betreft best al wel gelijk maar doen want anders moet je daar toch nog een keer voor terug komen. Prima, zei ik nog zonder argwaan. Goed, kom maar even mee, zei ze en we liepen naar een kleine onderzoeksruimte naast haar spreekruimte. Er zaten geen ramen in die ruimte maar wel een lichtkoepel in het plafond. Dan laat ik je nu even alleen sprak ze want er komt zo dadelijk nog iemand bij die me assisteert met het aantekenen en die moet ik even bellen. Als jij je intussen alvast uitkleed dan kunnen we gelijk beginnen. En toen begon het bij mij te dagen. Terwijl zij zich omdraaide om de ruimte te verlaten, vroeg ik nog; tot hoever moet ik me uitkleden? Nou, trek alles maar uit, want ik moet je toch helemaal zien, en weg was ze. En daar stond ik dan. Moest ik me dus helemaal uitkleden. Echt alles, dus ook mn ondergoed. Ik voelde een beknellend gevoel in mn borst en kreeg het warm. Ik hoorde hoe ze in de andere ruimte met iemand belde. En aarzelend begon ik me uit te kleden. Ik legde al mn kleren op een onderzoekstafel en bleef daarna staan, verlegen en met mn handen voor me.
Nou, ik ben dus toen dus echt helemaal bekeken...
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.