Ik denk dat je een verstandige beslissing neemt om een relatie met hem te overwegen. Je kent hem al heel goed en weet dat er een (in elk geval platonische) klik is tussen jullie.
Dat is een heel verschil dan wanneer je pardoes verliefd op iemand wordt. Bij een crush ga je uit van lichamelijke aantrekking terwijl je die persoon vaak nog helemaal niet kent, niet weet welk karakter hij heeft, trouw is, en of jullie eigenlijk wel samen passen. Dat kan vuurwerk geven in bed, maar er is een gezegde dat de beste seks voorkomt in de slechtste relaties. Relaties waarin je (met veel angst) een rollercoaster beleeft, dat geeft veel emoties, veel opwinding en dus erg vaak goeie seks. Enkele uitzonderingen niet te na gesproken kent dit meestal een pijnlijk einde waarin één van de twee gekwetst wordt (helaas vaak de meest eerlijke van de twee partners). Mogelijks heb je dat al meegemaakt en herken je het maar al te goed.
Dat laat je deze keer gelukkig aan je voorbijgaan omdat je niet op zijn uiterlijk valt (ik mag aannemen dat hij er toch goed uit ziet maar geen hartenbreker is) maar deze keer op zijn innerlijke en het warme geborgen gevoel dat hij je geeft. Dat brengt jullie wellicht verder op relatiegebied (en ook met minder hartenpijn) maar schaduwzijde kan zijn dat de gekende rollercoaster niet echt aanwezig is, en de seks mogelijks niet zo overweldigend. Dat hoeft op zich niet zo'n probleem te zijn, stabiliteit en wederzijds vertrouwen heeft op zich een grotere waarde, maar het is wel iets waar je rekening mee zou kunnen houden. Het gebeurt dat dergelijke relaties verbroken worden, omdat de seks minder hartstochtelijk is en er dus wel wat mis "moet" zijn! Trouwens, in een relatie die hartstochtelijk begint wordt de seks ook minder als de relatie blijft duren, omdat een rollercoaster niet vol te houden is. Voordeel voor jou nu is, als je het vooraf weet, dat je voorbereid bent en best wel op andere manieren je seksleven wat kan aankruiden en boeiend houden (vul zelf maar in met je eigen verbeelding).
Waarom schrijf ik dit nu? Omdat ik me een beetje mezelf herken. Na een paar teleurstellingen ben ik me gaan inlezen (corona dus tijd genoeg...) en ben ik tot deze conclusie gekomen. Eén van de teksten die ik vond stond dat de meeste mensen zich dit maar realiseren en pas een goeie relatie krijgen wanneer ze de middelbare leeftijd naderen, en na pijn, teleurstelling en gebroken relaties (misschien was het dat wat je vriend bedoelde toen hij zei kut met peren zonder kut).
Benieuwd om te weten of je hier wat aan hebt! ♥