Meisje 18; ik heb dat onderzoek eigenlijk wisselend beleefd. Aan de ene kant had het alles waar ik vooraf zo tegenop zag en ik helemaal voor verstijfde, maar aan de andere kant is mijn therapeute ontzettend bekwaam, heel erg inlevend en geduldig. Ze heeft me er beslist doorheen gesleept. Bij binnenkomst reageerde zal al gelijk heel warm en complimenterend ‘goed en stoer dat je toch gekomen bent’. En bij alle handelingen legde ze eerst uit wat ze wilde gaan doen en de vraag of ik er klaar voor was of het toch niet wilde. Echt, iedere keer opnieuw. En of ik muziek aan wilde hebben voor ontspanning. Maar ook liet ze geen lange stiltes vallen. Eigenlijk helemaal niet. Ze was steeds aan het praten en dingen aan mij vragen. Niet alleen mbt tot het onderzoek maar terwijl ze bezig was ook over vakantie en andere dingen. Zo hield ze me bezig en voorkwam ze dat het in mijn hoofd ging malen. Daarvoor kreeg ik dus geen tijd. Best slim wel.
Na binnenkomst hebben we eerst het plasdagboek doorgenomen wat ik gedurende de 14 dagen had bijgehouden en heeft ze doorgevraagd over de ongelukjes die er waren geweest. Maar daarna werd ik door haar naar het toilet gestuurd om helemaal uit te plassen en evt. ontlasting. ‘Ik wil dat je minstens 5 minuten blijft zitten. Echt 5 minuten’, zei ze toe ze me naar de kleedruimte en toilet stuurde. Ze gaf me een omslagdoek mee want ik moest natuurlijk mijn onderlichaam uitkleden. Ook mn schoenen. En toen ik terugkwam in haar werkkamer zette ze net de rugleuning van de bedbank (niet zo’n koude onderzoekstafel) omhoog. Ik moest daar op gaan liggen in zithouding en gaf me tijd om te ontspannen voor zover mogelijk. Ik kreeg toen eerst het visuele onderzoek waarbij ze alleen gekeken heeft en toen ik toestemming had gegeven, klapte ze de omslagdoek naar boven. Eerst keek ze alleen terwijl ik rustig moest ademen waarbij mijn benen gestrekt lagen. Daarna moest ik mijn bekkenbodem aanspannen alsof ik sterke aandrang om te plassen wilde tegenhouden. En dat aanspannen moest ik proberen 10 tellen vol te houden terwijl zij hardop telde. En na een kort moment van ontspanning waarbij ze iedere keer me weer bedekte, moest ik juist proberen om te persen waarvoor ik van haar een opgerolde handdoek kreeg, mocht er toch urine komen. Hierna klapte ze de rugleuning plat en vroeg ze of ik het goed vond dat ze ook naar mijn anus mocht kijken. Ik moest op mijn linkerzijde gaan liggen en mijn rechterbeen ver optrekken. En toen moest ik eigenlijk zo wat hetzelfde doen.
Daarna volgde het palpatieonderzoek waarbij ze eerst uitwendig de bekkenbodemspieren heeft afgetast tijdens haar aanwijzing voor ontspanning en inspanning. Hiervoor moest ik mijn benen wat optrekken en naar buiten laten vallen. En natuurlijk ook inwendig mijn vagina rondom waarvoor ze 2 vingers inbracht. Eerst niet zo diep, maar daarna steeds dieper terwijl ze haar andere hand op mijn buik liet rusten.
En na de palpatie volgde het probe-onderzoek waarvoor een soort van staaf met daarop sensoren wordt ingebracht. En daarmee kon ze op een monitor de spierkracht in beeld brengen waarbij die gelijk in een grafiek werd afgezet tegen de normale waardes. Dat maakte het best wel duidelijk, mijn spierkracht blijft dus achter.
Dinsdag over een week geeft ze definitief aan welke behandeling ze wil gaan inzetten en, als dat oefeningen zijn worden me die dan aangeleerd. Maar wel vertelde ze dat ze dacht dat ik zeker wel vooruitgang mag verwachten. En daar gaat het mij allemaal om.