Ik ben een ander meisje van 20. Meisje van 11. Ik begrijp jou wel. Waarom zou jij geen vriendje mogen hebben? Dat is toch niet aan een leeftijd gebonden? Stel jij vindt een jongen van ca. 11 jaar leuk en die jongen vindt jou ook leuk, dan zie ik niet in wat er op tegen is dat jullie vriendschap hebben. Dat kan heel leuk zijn. Ik heb een vriend, die anderhalf jaar jonger is dan ik. Hij is nu 19 jaar. Wij hebben al 7 jaar verkering en ik zal je vertellen hoe dat is gekomen. Ik was 13 jaar en op mijn Sinterklaas-verlanglijstje heb ik toen geschreven dat ik graag een leuke jongen wilde. Ik fantaseerde al heel vaak over (leuke) jongens en over hoe het zou zijn als je een jongen hebt. Weet je, je gelooft het misschien niet, maar kort daarna kreeg ik ook een leuke jongen. Je wilt niet weten hoe blij ik was met dit mooiste cadeau, wat ik ooit heb gekregen. Hij was toen 12 jaar en nu (7 jaar later) hebben we nog steeds gelukkig verkering. Ik was een keertje ergens, waar deze jongen ook was. Ik vond hem gelijk al heel leuk om te zien. Toen ik bij hem in de buurt was, zag ik onopvallend dat hij een paar keer naar mij keek. Ik vroeg hem daarna iets, ik weet de vraag niet eens meer, maar het was voor mij veel meer de bedoeling om met hem een beetje contact te krijgen. Hij was heel vriendelijk en toen vroeg ik hem of hij hier wel vaker kwam. Gelukkig vertelde hij ook wel wat, dus niet antwoorden als ja en nee, want dan ben je snel uitgepraat. Ik herinner mij nog dat ik heel erg luisterde naar de woorden, die hij sprak, wat hij allemaal zei. Ik was al helemaal blij van binnen dat ik een beetje contact met deze leuke jongen had, terwijl we toen natuurlijk nog helemaal geen verkering hadden. Ik heb toen nog een hele tijd met deze jongen gepraat, later op die dag kwam ik hem weer tegen, niet helemaal toevallig, want ik liep expres daar waar ik verwachtte dat deze jongen zou zijn. Tussendoor had ik hem ook alweer gezien bij vrienden van hem. Toen ik hem voor de 2-de keer weer tegenkwam, had ik net van te voren mijn fietsband leeg laten lopen, ik raakte weer een beetje met hem in gesprek en ik vertelde dat ik ontdekt had dat ik een lekke band had, maar nog nooit een band geplakt had, waarop hij zei dat ik mij geen zorgen hoefde te maken en dat hij mij wel zou helpen. Ik was toen heel benieuwd wat hij zou doen. Hij heeft toen gezorgd dat mijn fiets achter slot kon achterblijven, hij zei tegen zijn vrienden dat hij niet met hen mee terug zou fietsen, maar dat hij mij (ik achterop zijn fiets) naar huis zou brengen. Voor hem was dat ongeveer 3 km omfietsen. Ik herinner mij nog de opwinding in mij toen ik bij hem achterop de fiets zat en hem bij zijn middel vastpakte. Ik voelde nu deze hele leuke jongen, die mij nu naar huis bracht. Onderweg praatten we ook een beetje en ik merkte dat hij mij ook wel heel aardig vond. Toen ik bijna thuis was en afstapte, toen stond ik voor hem, heb ik hem bedankt en ik gaf hem spontaan een kusje. Hij was, denk ik, een beetje overrompeld, omdat hij dat misschien niet verwacht had. Toen keken we elkaar nog een keer aan, ik zag zijn mooie ogen en zijn leuke jongensgezicht, en voordat we het in de gaten hadden kropen we elkaar aan en ik weet nog dat ik dat heel fijn vond. We spraken daarna af om elkaar gauw weer te zien en ik moet je zeggen dat ik niet kon wachten tot het zover was. Vrij kort daarop hebben we verkering gekregen en nu nog steeds. Meisje, het is een lang verhaal geworden, maar als ik hieraan terug denk, is het net alsof ik deze mooie momenten weer opnieuw beleef. Ik hoop dat jij ook gauw een leuke jongen zult krijgen. Geloof me, dat is echt heel leuk !