Bij mij is het dikwijls net andersom: ik schrik midden in de nacht wakker omdat ik in mijn broek aan het plassen ben. Ik stop verschrikt zodra ik kan, in een reflex. Maar daarna word ik dikwijls zo opgewonden van die schaamte en vernedering, dat ik mij wel moet vingeren. Het voelt als een diepe roes. Als ik klaarkom en mij ontspan loopt de rest van mijn plas soms ook in mijn broek.
Ik denk dat een buurmeisje dat ook heeft, misschien, want ik hoorde mijn moeder en haar moeder een keer roddelen over bedplassen. Ze wisten niet dat ik het kon horen. Mijn moeder zat te klagen dat ik soms nog in bed plaste. (Zat ik daar beschaamd met een vuurrode kop.) En toen zei die buurvrouw dat haar dochter dat soms ook had, maar dat ze niet snapte waarom ze dan soms lag te wiebelen en ze zwaar ademde. Ze dacht dat het misschien in haar droom was? Nu, ik dacht dat het misschien iets anders was. :-) Maar dat soort dingen kan je aan streng gelovige ouders echt niet vertellen...