Hoi m21, nee, ik heb je berichtje vooraf niet meer gelezen. Maar dat is niet zo erg, toch?
Nou, ik heb dus intussen geposeerd voor dat tekenclubje van 4 vrouwen waaronder de moeder van mijn vriendin. En dat was ook wel heel apart, best een unieke ervaring. Ook wel fijn omdat ik weer wat over mezelf heb geleerd, maar ook verwarrend waar ik nog niet echt uit ben. Maar ik zal maar gewoon bij het begin beginnen. Dit relaas zal wel niet in 1 berichtje hier in dit forum passen. Je zal dus verder moeten lezen in deel 2, etc.
Ik dacht vooraf dat ik niet gespannen zou zijn, maar toen we aan het avondeten thuis zaten vroeg mn moeder aan me of er iets was waar ik mee zat. Ze vond me de hele dag al zo stil. Haha, dat zag ze dus goed terwijl ik dacht dat ik niets bijzonders uitstraalde. Moeders zien alles. Niet dat ik erg zenuwachtig was, maar blijkbaar zag mijn moeder toch wel dat er iets speelde.
Maar goed, om 19.00 uur was ik zoals gevraagd bij hun thuis. Ik had mn fiets achter gezet zoals ik dat daar altijd doe en via de keukendeur naar binnen gelopen. Toen ik doorliep naar de kamer zag ik dat daar flink met meubels was geschoven om ruimte te maken. In de zitkamer voor, was de bank naar de ene zijde geschoven en 2 stoelen tegen de andere zijde. De gordijnen waren dicht maar aan de roede hing met haken een donkerbruine lap stof, best wel breed, tot op de grond en over de grond nog een stuk de kamer in. Dat was dus mijn poseerplek kon ik wel raden. Opzij van die lap stof herkende ik hun salontafel waarover ook een donker laken hing. En er stond ook nog een houten barkruk uit de keuken en de poef waarop vaak hun kat licht voor de haard. Er lagen nog enkele sierkussens op de grond. Voor de lap stof op de grond stond een straalkacheltje en ook een standaard met daaraan 2 lampen. Haar moeder was juist bezig met die lampen toen ik binnen kwam. ‘He, leuk dat je er al bent’, begroette ze me hartelijk. ‘Kijk, ik ben al bijna klaar met de voorbereiding’. Ze legde een beetje overbodig uit dat ik in het midden van die doek voor het raam mocht poseren en dat het kacheltje was bedoeld om het niet koud te krijgen. Nou, ik vond het eigenlijk al best wel warm binnen dus dat zou wel meevallen. ‘Afhankelijk hoe je straks wil poseren, kan je ook de kruk pakken of de poef. Je moet maar zien’, legde ze uit. ‘En bij liggende poses, kan je gewoon op de stof op de grond gaan liggen, maar voor ons is het eigenlijk wat fijner als je dan wat hoger ligt. We kunnen daar dan de salontafel voor nemen, dan kijken we niet zo op je neer. Iemand helpt je dan wel om de tafel even in het midden te zetten’. Ze liep naar de eetkamertafel en nam de 4 stoelen een-voor-een, en zette die naast elkaar, gericht naar waar ik zou staan, en ook een beetje uit elkaar. Ik hielp haar hierbij en nam ook een stoel. ‘En hier komen wij dan te zitten’, maar dat snapte ik natuurlijk wel. ‘Kom’, zei ze, ‘we gaan alvast naar boven. De andere dames zullen zo dadelijk wel komen’. Op de verdieping deed ze de deur van de logeerkamer open en ze legde uit dat ik me hier kon omkleden. Ze zei het letterlijk; 'omkleden' en dus niet uitkleden. Ik vond dat wel grappig. ‘Je hebt geen badjas bij je, zie ik. Nou, dan mag je die van mij wel gebruiken. Die hangt in de badkamer. Daar kan je je ook nog opfrissen als je dat wil. Pak maar gewoon een handdoek en breng er straks ook maar een mee naar beneden’.
Lees verder in deel 2.