@TS Het was even zoeken om je topic terug te vinden, want er zijn duidelijk een paar zomermaanden overheen gegaan. Toch wilde ik nog even reageren. In de eerste plaats natuurlijk omdat ik nieuwsgierig ben naar hoe jullie de afgelopen maanden zijn omgegaan met het hele topless verhaal. Aan de andere kant omdat ik heb gemerkt hoe makkelijk je in een dergelijke situatie terecht komt. Je hebt misschien wel gelezen hoe ons spel met de staartplug tijdens onze vakantie heel snel is uitgegroeid tot een dagelijkse gewoonte. Terug in Nederland kan dat natuurlijk helemaal niet, wil ik dat ook helemaal niet. Niet de hele tijd.
Toen ik vorige week voor de derde keer een appje kreeg van mijn vriend met de vraag of ik vandaag soms mijn staart in had, moest ik toch aan jouw denken. Ondanks dat ik er zelf ook vaak zin in had, begon het als een soort verplichting te voelen. Dan zei ik soms ja, terwijl het helemaal niet zo was, droeg ik hem soms een hele dag, maar zonder dat hij het wist. Het voelde allemaal nogal stom, daarom heb ik het afgelopen weekend maar ter sprake gebracht. We waren bij zijn ouders thuis, inmiddels voor mijn gevoel zo’n beetje de enige plek waar ik nog niet openlijk met mijn staart had rondgelopen. Omdat ik dat niet wilde moet ik er wel bij zeggen. Ik heb van zijn verbazing dat ik met staart van de badkamer kwam gebruik gemaakt om hem uit te leggen dat ik niet steeds het gevoel wil hebben dat het moet, van me verwacht wordt. Dat het initiatief overwegend bij mij moet liggen om het spontaan te kunnen houden. Ik denk dat hij het wel snapte. Ik hoop dat jullie er samen ook uitgekomen zijn.