Mijn vriend is vreemd gegaan toen hij met zijn ouders op vakantie was in Frankrijk. Hij heeft het mij bekend en het speet hem enorm 'het gebeurde in een opwelling omdat ze de beste vakantievrienden waren en ook toevallig alletwee gay'; ik was er kapot van.
Maar het uitmaken? Neen. Probeer als homo maar eens een echte vriend te zoeken, eentje waar ge de rest van uw leven mee delen wilt. Eentje die ge eender wanneer kunt vast nemen, knuffelen. Dat is goud waard. Hetero's hebben het vele gemakkelijker op dat vlak: een meisje is een meisje. Homo's kunnen niet zomaar op een leuke jongen afstappen en zeggen dat ze die leuk vinden; we hebben maar twee ogen die blauw geslagen kunnen worden.
Uitmaken was dus geen optie, ik hou veel te veel van hem. Hij was er ook als de dood voor dat ik hem zou laten vallen, dat was duidelijk want hij overlaadde mij met geschenkjes en complimentjes en dat stopte pas toen ik hem een hele, hele lange zoen op zijn lippen gaf ten teken dat we nog steeds een koppeltje waren.
Maar het litteken bleef. Er werd op woorden gelet om ze niet te spreken. Voorvallen die plots vreemd aanvoelden; een stressfactor. Mijn vriend zei dat moest ik ook ooit eens een scheve schaats rijden, dat hij dat dan niet erg zou vinden. En dat voorstel alleen al liet zien hoe erg mijn vriend er mee inzat. Het frat hem op en dat had ook zijn weerslag op mij.
Mijn kotgenote, een meisje, probeerde al twee jaar lang een pleziertje met mij te beleven, alhoewel ze wist dat ik homo ben. Lang verhaal kort, want ik heb het hier al eens verteld: mijn kotgenote en ik hebben seks gehad. Ze wist dat het een éénmalig iets zou zijn, ik heb het haar allemaal uitgelegd en het was zelfs haar idee. Ze drong echt aan. Ze heeft haar goesting gekregen.
Het is misschien niet de beste manier om een litteken uit te wissen, maar mijn vriend was opgelucht dat ook ik een scheve schaats gereden heb. En we zijn terug op gelijke termen met elkaar; iets stilzwijgen hoeft niet meer. De stressfactor is volledig weg en des te meer appreciëren we echt wel wat we aan elkaar hebben: beiden zagen we een toekomst voor ogen, waarin we op zoek moesten naar een nieuwe vriend. Neen, dat had ik niet gekunnen, het zou me kapot gemaakt hebben.
Dan lees ik hier veel over open relaties. Ik snap niet dat dit met wederzijdse toestemming kan. Jaloezie zou dan niet de stresserende factor zijn, maar verdriet. De tederheden die mijn vriend voor mij over heeft, zou hij die dan ook doen met 'de andere'? Die aanrakingen die me zo speciaal doen voelen, die mij doen beseffen dat ik het allerbelangrijkste voor hem ben op deze planeet, zou hij die dan ook geven aan 'de andere'? Dan ben ik niet meer als een nummertje in de rij.
Ik heb seks gehad met mijn kotgenote. op geen enkel moment heb ik haar hetzelfde gegeven als wat ik aan mijn vriend geef: de absolute liefde. Die kan maar voor één persoon voorbehouden zijn. Slechts één persoon vult mijn hart op die bepaalde manier. Seks moet magisch zijn, niet mechanisch want dan is er geen lol meer aan.
Moest mijn vriend nog eens een scheve schaats rijden, ik weet echt niet wat ik dan zou doen. Echt niet.