Niet mijn vriend(in) maar mijn moeder is medicijnen verslaafd. Bij iedere woordewisseling of slecht humeur grijpt mijn moeder naar haar, door de dokter voorgeschreven, pijnstillers, paracetamol, en zware slaaptabletten. Het is tot nu toe altijd goed gegaan maar ik ben bang dat dit een keer mis gaat.
Ik ben dit helemaal zat. Ze geeft mijn vader, zusje en mijzelf er de schuld van. Mijn vader omdat hij tevaak op zakenreis is en mijn zusje en mij omdat wij niet zelfstandig genoeg zouden zijn. Wij zouden niet goed voor haar zijn veel te afhankelijk van mama en mijn vader zijn in ieder opzicht zoals bijvoorbeeld het brengen en halen naar de sport 3 maal in de week.
Wij proberen haar zoveel mogelijk te helpen en onze zelfstadigheid te laten zien maar het is nooit goed genoeg.. Steun bij onze vader zullen wij niet vinden, hij vind het wel prima, mama gebruikt de medicijnen voor rust.
Ik ben bang maar ik heb hoop mijn moeder is een sterke vrouw en ik denk dat zij over deze depressie en verslafing heen komt.
Zoals ik begrijp is je moeder dus verslaafd aan verdovende medicijnen. Wat ik zou doen is er met iemand over praten, neem iemand in vertrouwen. Dat kan een maatschappelijk werkster zijn of een jouw mentor. Ikzelf ben ook 17 en er gebeurd bij mij ook allemaal shit thuis. Als eerste heb ik een jongerenwerker in vertrouwen genomen, die persoon heeft mij vooral bij gestaan door advies te geven. Later heb ik het tegen mijn slb-er (mentor) verteld wat er allemaal gebeurd , zij heeft mij doorverwezen naar het loopbaancentrum (ROC) daar heb ik een maatschappelijk werkster gekregen die elke week naar mij luisterde en hulp gaf. Soms was ze ook streng zodat ik betere beslissingen kan/kon nemen. Maar echt het slimste is om met iemand te praten die je advies kan geven en/of kan helpen. Ik zeg wel eerlijk dat toen ik dat rond novermber heb gedaan maar nog niet uit het gedoe ben, maar om het aan iemand kwijt te kunnen lucht al op!
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.