Zoals de titel al zegt, het klinkt zo onschuldig maar als jij het zelf ervaart binnen je relatie. Voel je eigen in de put gegooid. Laat staan zeer letterlijk naar mijn gevoel.
Om een beeld te schetsen van ons, wij zijn homoseksueel. Hij is 31 jaar ik ben 22 jaar, hij ziet er mannelijk uit met een baardje. Gewoon een fijne knuffelbeer. En ik ben een jonge goed uitziende kerel.
Maar goed, om een lang verhaal voor nu kort te maken. Bij sommige homovrienden van hem noemt hij mij een vriend, ja gewoon vriendschap en zo gedraag hij zich ook. En liet me ook introduceren aan mensen op zn werk, maar dat ging ook met zenuwen en moeite.
Speeld leeftijd en uiterlijk een taboe?? Ik schaam me niet voor hem, ik denk maar 'als je van iemand houd, dan moet je LEVEN en er volop voor gaan! Stel je eens voor dat er wat de volgende dag wat gebeurd? En de volgende dag niet meer leefd? Of iets met mij. En denken van shit, had ons leventje maar anders gegaan, ondanks de discriminatie tegen de LGBT.' met in 1 woord 'koesteren'.
Tja ik weet niet, ik stel me aan, ik denk te veel ik denk te diep, denk ik? En moet hij zich daar in ontwikkelen ookal duurt het een jaar of 3. Zolang het maar nog steeds wederzijds en zielsverwant aanvoelt.
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.