Ik heb ook een lichte vorm van autisme en ik herken me wel in het verhaal van TS.
Maar de laatste reactie hieronder, @J23, vind ik nogal wat clichés en vooroordelen bevatten. Ik kan niet voor iedereen spreken, maar bij mij komt moeite om nieuwe mensen te ontmoeten echt niet door een gebrek aan empathie.
Sinds ik op de universiteit zit gaat het beter, maar daarvoor had ik ook heel weinig vrienden en sociale contacten. En ik kan het moeilijk verklaren maar het komt door een soort van irrationele angst, bijvoorbeeld in gesprekken in groep op de speelplaats: ik wist vaak heel goed wat ik moest of kon zeggen, alleen durfde ik nauwelijks iets te zeggen. Ik ben wel heel streng opgevoed en heb weinig vrijheid gekregen, ik denk dat ook wel een rol speelt want sinds ik op universiteit heb en een kamer heb, en niet meer constant onder toezicht van ouders of leerkrachten sta, ging het traag maar geleidelijk beter. Ik ben zeker niet de populairste jongen met veel vrienden nu, maar heb toch enkele vrienden waar ik redelijk mee overeenkom. Het zouden er natuurlijk nog altijd meer mogen zijn en echt heel goede vrienden met wie je extreem close bent heb ik nog niet.
Wat ik ook paar keer gedaan heb laatste jaar om meer sociale contacten te hebbe, is afspreken via tinder met andere jongens. Ben niet gay (eerder ergens tussen hetero en bi), maar ik geef in mijn profielbeschrijving aan dat ik op zoek ben naar nieuwe vrienden en niet seks/relaties en heb zo toch enkele leuke gesprekken en ontmoetingen gehad.
Maar nu, na 3 jaar unief, durf ik zeker meer dan 4 jaar geleden op school. En als ik er op terug kijk, vind ik het zelfs heel irrationeel dat ik toen zo weinig durfde zeggen. Denk dus niet dat de situatie niet kan veranderen!