Van nature zijn kleine kinderen meestal niet beschaamd om hun lichaam te tonen. Die schaamte wordt hen later opgedrongen door opvoeding die soms lijkt op brainwashing, en door vernedering en invalidatie (=kleineren, zeggen dat iemand of iets niet goed is).
Dat was bij ons ook zo, in deze stijl:
- zit eens deftig, trek je broek deftig op, gedraag je deftig, kleed je deftig,...
- je moest je schamen,
- je bent te dik/vet/mager/kort/lang/lelijk/...
- je hebt lelijke benen/buik/schaamlippen/borsten/tepels/voeten/...
- je mag je lichaam/armen/benen/buik/... niet laten zien,
- je moet je armen/benen/buik/... bedekken
- enz..., de hele tijd door
Dat kan van je ouders komen, maar ook van andere familie, vrienden, buren, medeleerlingen op school, leraars, geloofsgemeenschap,... Ik heb het van zowat overal gehad.
Maak eens een lijstje met welke zinnetjes door je hoofd spoken in deze context? Herinner je wie vroeger ooit dit soort dingen gezegd heeft? Wiens gedachten waren het? Blijkbaar niet de jouwe, want jij zit er verveeld mee en je wil ze niet. Dus ze komen van iemand anders.
Zodra je je herinnert wie wat opgedrongen heeft, en waarom, dan verliest het al veel aan kracht. Dan word je meer jezelf, zoals je wil zijn. Dan kan je meer je eigen leven leiden, inplaats van dat van iemand anders.
De kans is groot dat je een heel lange lijst vindt van mensen die je zulke dingen hebben proberen opdringen, of die je hebben proberen kleineren, al vanaf je kleutertijd. Maar een paar figuren kunnen er bovenuit steken, die toen veel macht over je hadden of probeerden krijgen, of die lichamelijk of geestelijk geweld gebruikten. Belangrijk dat je die vindt, want hun woorden zijn het meest emotioneel geladen.
Als je dit al inziet, dat kan ook al helpen. Hoop ik.
Ik heb een vrijetijds zelfhulp-cursus gedaan om zo'n dingen te leren, maar wordt nu niet meer gegeven.