Dag TS,
Dat probleem ken ik een beetje. Toen ik 13 was wist ik al van mijn eigen dat meisjes niks voor mij waren. Mijn beste vriend en ik waren veel meer dan beste vrienden en de enige aan wie ik dat durfde vertellen was mijn broer. Broer en ik waren onafscheidelijk (nu ieder beetje eigen weg maar nog steeds twee handen op één buik hoor, echt wel :-) ) en heb hem gevraagd wat ik moest doen. En dan op dit forum uitgekomen, vijf jaar geleden.
De gemakkelijkste oplossing uit het probleem, leerden we hier op het forum, was meteen de moeilijkste: het aan mama vertellen. Ik was aan het huilen van de zenuwen en de ontlading van het eindelijk verteld te hebben en wat bleek: mama wist het al! Voor zover ik toen wist was er niks aan mij waaraan het te merken was dat ik voor de jongens was. Toch bleek het in de kleine dingen te zitten: gebaren, kijken, algemeen gedrag, zeer zachtaardig, af en toe gek doen; dus dingen die een stoere jongen niet doet of niet is. Ik heb wel tot mijn zestiende moeten wachten vooraleer ik met mijn beste vriend meer dingen mocht doen dan samen aftrekken, want er moest maar eens de kans bestaan dat ik omsloeg en toch voor de meisjes zou zijn.
Op school was het in het begin moeilijk, maar dan ook alleen maar door de pestkoppen die sowieso de zwaksten pesten en door een groepje turken die vonden dat ze het recht hadden te doen en laten met mij wat ze wilden omdat dit van hun geloof mag. Met al de rest ben ik gewoon vrienden gebleven en veranderde er eigenlijk niets. En als ik al eens raar deed, dan bekeken ze me niet scheef want ze wisten waarom dit was :-) .
Ergens voelen jongens het aan als een andere jongen ook voor de jongens is. Heel raar, maar het is zo. In de studeergroep weet ik van twee anderen dat ze homo zijn, maar die zijn niet uit de kast. Ik wel. En ik heb er enorm veel plezier van want ik 'zit niet met een geheim', ik ben vrij en ik heb een vriend en onze relatie hoeven we niet te verstoppen.
Succes, TS :-)
Groetjes, S