Nee TS dat is helemaal niet raar. Die knuffel is niet zomaar een speelding, het is een object dat jou verbindt met personen en herinneringen van vroeger. Het is een stukje van je leven geworden.
De BBC zendt een programma uit, The Repairshop. Daar repareren vakmensen objecten waar mensen emotionele herinneringen aan hebben. Het kunnen meubels zijn, klokken, radio's, muziekinstrumenten, schilderijen, noem maar op, alles wat je maar bedenken kan. Daar zijn ook twee dames die knuffels herstellen en weer zoveel mogelijk in de oorspronkelijke staat terugbrengen.
De mensen die die knuffels brengen zijn geen kinderen, het zijn volwassen mensen die erg gehecht zijn aan die knuffels die veel voor ze betekend hebben. Er zijn er bij die al bejaard zijn. Er was bijvoorbeeld een oude vrouw bij die als Joodse vluchteling naar Engeland was gekomen. Haar pop was het enige wat ze nog had van vroeger.
Mensen brengen daar hun knuffels en later als ze klaar zijn komen ze ze weer ophalen. Vaak worden ze dan heel emotioneel als ze hun knuffel in herstelde staat terugkrijgen. De dames die de knuffels opgeknapt hebben nemen vaak even zo iemand in de armen om de emotie te delen.
Kortom, het is heel normaal om zo gehecht te zijn aan die knuffel die voor jou een periode symboliseert waarin je gelukkig was. Je knuffel brengt dat gevoel weer even bij je terug.
Er was hier eens een jongen van 15 die in een tehuis zat. Als hij moest gaan slapen kreeg hij paniekaanvallen. Ik denk dat een knuffel hem ook had kunnen helpen, ook al is hij een jongen van 15.
Die jongen had geen vrienden en ik denk dat zijn ouders niet voor hem konden zorgen. Het was heel verdrietig zoiets te lezen en niets te kunnen doen. Ik zou hem graag een knuffel geven maar dat kan niet. Advies dus, ken je iemand die het moeilijk heeft, geef hem of haar een knuffel als teken van medeleven en steun.