Ik ben zelf toen ik 7 was besneden. Ik had constant ontstekingen. De huisarts bleef elke keer maar antibiotica voorschrijven, wat het soms alleen maar erger maakte. Elke keer als mijn ouders begonnen over besnijden of een consult bij de uroloog bleef hij maar volhouden dat dit niet nodig was. Op een gegeven moment deed het zo'n pijn dat ik niet meer durfde of uberhaupt kon plassen, dus maar weer voor de zoveelste keer naar de huisarts. Tot mijn (achteraf gezien) grote geluk was mijn eigen huisarts op vakantie en kreeg ik een vervanger. Ik lag nog niet eens op de behandeltafel of hij had al geconcludeerd dat de enige manier om dit op te lossen een afspraak bij de uroloog was en dat dit al een paar maanden (!) eerder had moeten gebeuren. Na de afspraak bij de uroloog bleek dat een volledige besnijdenis (dus alle voorhuid weg) de enige oplossing was om van de ontstekingen af te komen.
Omdat ik inmiddels ook een vrij serieuze blaasontsteking had opgelopen (schijnbaar vindt je blaas 1,5 week nouwelijks plassen niet heel prettig), beginnende uitdrogingsverschijnselen had (veel drinken=veel plassen=eng en pijnlijk) en andere randklachten (koorts e.d.) had werd ik gelijk opgenomen. Ik kreeg antibiotica en vocht via een infuus en ik kreeg een katheter om alle urine af te kunnen voeren.
Dat plaatsen van die katheter was nogal een dingetje. Elke keer als ze probeerde om die slang via mijn plasbuis in mijn blaas te krijgen schreeuwde ik het uit van de pijn en kwamen ze niet ver genoeg. Na het 4 keer geprobeerd te hebben en ik volledig uitgeput was van de pijn hadden ze (gelukkig) besloten om voor die dag te stoppen en het de volgende dag met een roesje te proberen. De volgende dag gingen ze het dus nog een keer proberen. Ik weet dat ze in het infuus een spuitje hebben leeggespoten, het wazig werd en volgende wat ik herinner was dat mijn blaas een stuk leger voelde. Dit hebben ze in de tijd dat ik in het ziekenhuis lag helaas nog vaak moeten herhalen.
Na ongeveer 2 weken was ik fit genoeg om geopereerd te worden. Van de besnijdenis zelf heb ik (gelukkig) niks meegekregen, aangezien ik onder narcose was. Vanwege alles wat er in die weken ervoor was gebeurt moest ik na de operatie nog minstens 3 dagen blijven, en daarna zou er per dag gekeken worden hoe alles geneesde en of ik al weer goed aan het plassen kwam.
Een week na de operatie had ik echter nog steeds niet geplast. Hoewel er soms wel eens een klein straaltje uit kwam was dit niet voldoende om mijn blaas zelfstandig te legen, en mocht ik dus nog niet naar huis. Ze hebben toen nog een onderzoek gedaan waarbij ze met een camera alles hebben bekeken, en toen bleek dat door de infecties die ik had gehad het nog maar de vraag was of ik ooit nog "normaal" zou kunnen plassen. Met dit wetende, en het feit dat mijn piemel nagenoeg volledig genezen was, is mijn ouders en mij uitgelegd hoe ik mezelf moet katheteriseren en mocht ik naar huis. Al met al heb ik zo'n 4 weken in het ziekenhuis gelegen.
In de weken erna is er nog van alles geprobeert, pillen, therapie, noem het maar op. Dit zorgde wel voor wat verbetering, maar dit was volgens de arts niet genoeg om te mogen stoppen met de katheter. Tot op de dag van vandaag moet ik dus nog elke dag 1 of 2 keer (afhankelijk van hoeveel ik zelfstandig geplast heb) zo'n slang in mijn piemel duwen. Je zou zeggen dat het na 8 jaar wel zou wennen, maar het is nog steeds erg onprettig. Niet zo pijnlijk als de eerste paar keer, maar ik zou het ook zeker niemand aanraden om het voor de lol te doen.
Zoals je wellicht kan begrijpen is dit alles een groot trauma geweest waar ik elke dag nog aan herinnerd moet worden. Ik ben op mijn 4de begonnen met scouting (wat ik overigens nog steeds doe), maar de eerste 2 jaar durfde ik niet mee te gaan op kamp of deel te nemen aan een dagactiviteit uit angst dat er iets mis zou gaan met mijn katheter en er niemand was die kon helpen of dat iedereen er achter kwam dat ik niet normaal kon plassen en ze mij daarom niet meer aardig zouden vinden. Na veel professionele hulp, mijn ouders die dit zonder dat ik het wist met de leiding hadden besproken, en we ineens een leiding hadden die in het dagelijks leven verpleegkundige was (zou toeval bestaan?) ging ik weer (hoewel de eerste keer met veel angst en tegenzin) weer mee met dagactiviteiten, toen dat goed ging kwam ik tijdens kampen een enkele dag langs, en toen dat ook goed ging deed ik weer volledig met de kampen mee.
Naast dit alles durf ik ook niet mijzelf aan andere mensen naakt te laten zien. Binnen de famillie weet iedereen wat er is gebeurt en met een aantal (mijn 3 broers en een paar neven) durf ik redelijk comfortabel mij gewoon om te kleden als we gaan zwemmen ofzo. Met vrienden of onbekenden vermijd ik dit zo veel mogelijk. Ik heb een hele goede vriendengroep, tot het op bloot zijn aankomt. Iedereen is altijd erg open over het laten zien en aanraken van hun piemels (aanraken was vooral vroeger toen iedereen geobsedeerd was door doen durf of de waarheid) maar ik houd altijd mijn onderbroek aan of sla een handdoek om mij heen, wat niet altijd door iedereen even goed gewaardeerd wordt. Ik heb 1 keer toen ik dacht dat ik er klaar voor was mijn piemel aan mijn (nog steeds) beste vriend laten zien. Toen ik mijn onderbroek liet zakken voelde het de eerste momenten goed om het te delen, tot hij vroeg waarom ik geen velletje had (we waren 11, dus besnijden was nog niet bij iedereen bekend, zeker niet als je het van niemand in je directe omgeving weet. Toen ik die vraag hoorde begon ik spontaan te janken, schamende voor het leed wat mij was aangedaan en het leed dat ik mezelf had aangedaan door mijn piemel aan hem te laten zien. Mijn oudste broer zat op dat moment op zijn slaapkamer naast die van mij en hoorde dat ik aan het janken was, dus kwam hij kijken wat er aan de hand was. Bekomen van de verbazing dat daar 2 naakte 11 jarigen stonden, en nadat mijn vriend had verteld wat er was gebeurt, legde mijn broer uit waarom ik geen velletje meer had, zonder daarbij te vertellen wat ik hierboven allemaal beschreven heb.
Voor mij is dit de eerste keer dat ik dit verhaal met iemand deel. Ik heb heel lang zitten nadenken of ik dit wel zou moeten delen, uit angst dat iemand die ik ken dit leest en aan mij gaat koppelen, en omdat ik niet goed wist hoe ik het moest opschrijven. Het heeft mij daarom ook 2 dagen gekost om het vooral voor mijzelf goed en duidelijk te kunnen omschrijven. Nu het er allemaal staat en ik het nog eens overlees voelt het alsof er een last van mijn schouders af is. Ook al zou deze post niet goedgekeurd worden, het voelt voor mij toch als een overwinning dat ik dit met jullie heb durven delen!