Ik heb eens een interview gelezen met een hoofdredacteur die op pensioen ging. Zijn blad kreeg dikwijls kritiek dat ze lezersbrieven en commentaren zelf zouden verzinnen omwille van de sensatiezucht: "want dat soort brieven kon echt niet waar zijn". Maar hij zei dat dat niet was, ze hebben nooit iets moeten verzinnen. Integendeel, ze kregen zoveel reacties, en die waren dikwijls zo bizar en zo extreem, of zo persoonlijk en intiem, dat ze zelfs moesten censureren en alleen maar de mildste konden publiceren.
Heel het internet staat vol met de meest bizarre dingen, op alle gebieden. Of die mensen dat nu gratis of voor geld doen, maakt niet uit, het bewijst in ieder geval dat het bestaat.
Dan lijkt alles wat je hier leest, mij nog best mee te vallen. Er kan bij momenten misschien wat fantasie bij zijn. Of sommigen kicken misschien op sexuele berichtjes terwijl ze zich zitten masturberen. Kan best zijn, ja. Maar dan nog bestaat het, minstens in hun fantasie, en wellicht ook in hun echte sexuele leven. Dus ik vind dat je daarover moet kunnen praten, tenminste zolang het niet te goor wordt, niet onwettig, niet pesterig, maar wel hoffelijk. Als dat niet in iemands bekrompen denkwereld past wegens taboe, dan moeten die mensen dat maar overslaan, inplaats van het te proberen verbieden. Anders mag je over niets nog praten.
Ik weet bekrompen families waar zelfs het onderwerp "eten" al bijna taboe is. Daar mag je geen kritiek op geven of suggesties doen voor verbetering. Je mag niet zeggen dat je hun maaltijd niet lust, want dat beschouwen ze als een zware persoonlijke aanval. Als zoiets al niet kan, laat staan dan praten over vrijen, masturberen, en sex. Dus dat moet allemaal in het geniep. Maar dat het verborgen is, en dat die ouders het niet willen zien, wil nog niet zeggen dat het niet bestaat. You see? Het past alleen niet in hun enge denkwereldje. Groot verschil.
Misschien is dat bij sommige lezers hier ook zo? Afkomstig uit zulke families?