Hallo
Ik heb op mijn 14e door een akoestisch trauma een overgevoeligheid voor geluid gekregen, ben ondertussen ook officieel erkend als gehandicapte.
Heb zelf jarenlang als tiener op mijn kamer in isolatie geleefd. Kon zelfs niet meer school gaan.
Zelf leerde ik redelijk snel mijn situatie aanvaarden. Het is eerder het samenleven met mijn ouders dat een probleem vormt. Ik voel me vaak onbegrepen en ze maken redelijk wat lawaai, zeker afgelopen anderhalf jaar met de pandemie dat iedereen thuiszit.
Het is niet erg dat je niet direct went, het is ook een rouwproces. Ik zou concentreren op hetgeen wat je wel nog kunt. Ik heb er voornamelijk mee leren leven door me niet meer te vergelijken met mijn oude ik, die persoon bestaat niet meer.
Hou de moed er in, er zijn goede en slechte dagen.