De perfecte vriend is voor mij iemand bij wie ik helemaal mezelf kan zijn. Iemand die me accepteert en van me houdt zoals ik ben en bij wie ik me op mijn gemak voel. Daarnaast is de perfecte vriend voor mij ook iemand met wie ik wat interesses deel en die een vergelijkbare manier van denken heeft. Natuurlijk hoeft hij niet precies hetzelfde te zijn als ik (dat zou misschien juist niet leuk zijn, omdat je elkaar dan nooit kunt aanvullen), maar wel iemand met wie ik redelijk wat overeenkomsten heb. (Sowieso blijkt het idee dat tegenpolen elkaar aantrekken een mythe te zijn.)
Als ik jullie relatie zo hoor, heb ik niet de indruk dat die op deze manier zal blijven werken. Je hebt duidelijk het gevoel dat je je aan hem aan moet passen en jezelf weg moet cijferen voor hem (bijvoorbeeld dat je hem pijpt terwijl hij dat eigenlijk niet wil). Dat is geen goed teken in een relatie, want dat houd je uiteindelijk hoogstwaarschijnlijk niet vol. Als je met deze jongen door wilt gaan, zou ik echt open tegen hem zijn en eerlijk aangeven waar je grenzen liggen - als hij echt verliefd op je is, zou hij dat moeten accepteren. Verberg dus niet voor hem wat je wel en niet wilt. Als hij je niet aanvaard zoals je bent, dan wil dat niet zeggen dat jij of hij iets verkeerd doet, maar eenvoudigweg dat jullie waarschijnlijk toch niet bij elkaar passen. In een relatie hoort geen van beide partners zich ertoe verplicht te voelen dingen te doen die ze eigenlijk niet willen; integendeel, beide moeten elkaars grenzen aan elkaar aan kunnen geven en die van elkaar accepteren.