Asexueel?

Als je opgewonden kan worden ben je in principe niet aseksueel.

Maar je zegt er ook bij 'ik wil het niet', maar waarom niet?

Het is een normaal lichamelijk iets.

Nu klinkt het alsof je het onderdrukt of onderdrukt hebt door de jaren heen.

Is daar misschien een reden voor?

Ik heb gelezen dat asexueel wil zeggen dat je helemaal geen sexuele opwinding ervaart. Zoals vroeger in onze kindertijd, voordat we haartjes en borsten hadden.

Maar een afkeer van sex is tamelijk normaal: de meeste mensen hebben een afkeer van sex met 99.9% van de willekeurige voorbijgangers. En van sex met mensen van hun eigen geslacht, of van sex met mensen van het andere geslacht als ze homo of lesbo zijn. En sommigen met een fetish raken alleen maar opgewonden van speciale voorwerpen of handelingen, vb. SM. Van al de rest hebben ze een afkeer.

Het is alleen als je iemand echt graag ziet, of als iemand je echt opwindt, dat je er sex mee zou willen, en dat je er geen afkeer van voelt. Dus misschien ben je wel veel normaler dan je zelf gelooft? :-)

Soms zijn er bij sex ook vieze geurtjes, zweet of allerlei andere vieze blubber en slijm, waar je je over moet zetten. Sommigen houden daar van, sommigen niet.

Een afkeer hebben van je eigen lichaam en gevoelens, of van sex of aanrakingen, kan misschien ook nog andere oorzaken hebben? Is er misschien ooit iets gebeurd in je leven waardoor je daar een afkeer van kreeg? Bijvoorbeeld ongewenste aanrakingen? Of iemand in je omgeving die er te obsessief mee bezig was? Of omgekeerd, iemand in je omgeving die je gebrainwashed heeft dat sex vies en smerig is, zoals bij sommige bekrompen religies? Of echt gore beelden die je gezien hebt in een film of op internet, met geweld, of met kak, of bloed en zo? Of heb je misschien als kind je ouders betrapt hebt terwijl ze bezig waren, en dat je dat schokkend en vies vond? Met al die voor een kind bizarre geurtjes, kreungeluiden en bewegingen? Of iets soortgelijks? Dat soort dingen kan makkelijk een mentale blokkade geven.

Wat je geilheid betreft, daar kan je verschillende kanten mee op. Bijvoorbeeld: (1) Die gevoelens onderdrukken en weigeren te zien, maar daar worden de meeste mensen niet gelukkig van. (2) Nog een mogelijkheid is om de Boeddhistische visie te volgen: erkennen dat die gevoelens er zijn, en ze accepteren, maar er niet op in gaan. Dus ze gewoon laten voor wat ze zijn, maar niet verdringen. (3) Nog een mogelijkheid is om er wel voorzichtig op in te gaan en er voorzichtig van te genieten, maar zonder te overdrijven. Zoals je van lekker eten zou genieten, maar zonder je er doodziek aan te eten. (4) En een laatste mogelijkheid is om je er obsessief en volledig aan te buiten te gaan, tot je eraan ten onder gaat. Maar dat lijkt mij ook geen goed idee.

Ik denk dat een gulden middenweg het beste is: dat je die gevoelens probeert te accepteren. En dat je er voorzichtig van probeert te genieten. Bijvoorbeeld dat je op een veilig moment, waarop het je past, bij jezelf experimenteert en geniet. In je bed 's nachts bijvoorbeeld.

Eens je ervan kan genieten bij jezelf, zal je later ook makkelijker kunnen genieten met anderen, als je dat zou willen.

Een andere mogelijkheid om meer met mensen om te gaan, is een cursus vechtsport te gaan doen. Of yoga. Of dansen. Of iets anders dat je ligt, waarbij je onder de mensen komt zonder dat er dwang of speciale verwachtingen bij zijn. Dat kan ook helpen. Ik heb zulke dingen gedaan en het heeft mij goed geholpen. En de yoga en studie van Oosterse levensfilosofie hebben mij veel levensinzicht gegeven, zoals je ziet.

Maar je moet zelf kiezen wat best bij je past, en wat goed voor je is. Kies wat je weet dat je nodig hebt, ook al moet je misschien een drempel overwinnen en durf je niet goed.