Dag TS, Dat is een heel verhaal dat je daar vertelt. Het is wel duidelijk, jouw seksuele gevoelens gaan vooral uit naar jongens. Je bent dus in de eerste plaats homo. Als je nog kind bent en de puberteit begint dan is dat niet wat je verwacht.
Jij bent nu 22 en nog steeds heb je moeite om het te accepteren hoewel feitelijk toch wel duidelijk is waar je voorkeur ligt.
Je bent bang je moeder teleur te stellen (waar is je vader in dit verhaal?).
Een moeder wil altijd het beste voor haar kinderen en dat jij homo bent dat is niet wat zij als het beste voor jou ziet. Als ik lees hoe jij je karakter omschrijft en vertelt wat voor vragen je moeder je stelt dan heb ik het gevoel dat zij wel beseft dat jij aan jongens de voorkeur geeft. Jij hebt moeite het te accepteren en je moeder ook.
Ze zegt lelijke dingen over dat homostel in jullie straat en laat merken dat ze homo's maar niets vindt. Misschien probeert ze jou op die manier een bepaalde richting op te duwen: "Doe je moeder geen verdriet, wordt geen homo."
Het punt is dat homo zijn geen keuze is. Ouders kunnen daar teleurgesteld over zijn, soms zelfs het niet willen accepteren, maar het feit is gewoon dat ze hun kinderen letterlijk zelf gemaakt hebben. Valt er iemand wat te verwijten dan zijn zij zelf die personen. Het je kind kwalijk nemen is wel het laatste dat ze mogen doen.
Teleurgesteld zijn, dat kan, je hebt altijd hoop dat jouw kind volmaakt is, maar zelf ben je ook net volmaakt dus dat is meestal niet het geval. Als ouder moet je dat accepteren en solidair zijn met je kind. De liefde voor je kinderen moet altijd winnen.
De band tussen jou en je moeder is nogal sterk en intiem. De meeste jongeren gaan zich geleidelijk aan fysiek en emotioneel losmaken van hun ouders en een eigen leven leiden. Jongens zoals jij, homo en een zacht karakter, zijn vaker moederskindjes.
Jij hebt geen intieme relatie waar jij diezelfde vertrouwelijkheid mee hebt als met je moeder. Bij iemand als bijvoorbeeld Gerard Jolink zag je dat ook. Daarom kom jij steeds terug bij je moeder.
Dat er geen kleinkinderen gaan komen is een teleurstelling (ben je enig kind?), maar vaak zie je dat als je eenmaal uit de kast gekomen bent naar je ouders dat de band met je moeder sterker wordt. Ze gaat zich verantwoordelijker voelen voor jouw levensgeluk. Misschien vindt ze het stiekem wel leuk dat zij altijd de enige vrouw in jouw leven zal zijn. Schoondochters en schoonmoeders gaan niet altijd goed samen. Jouw vriend echter kan een extra zoon voor haar worden.
Wat moet je nu doen? Je kan om te beginnen voorzichtig laten doorschemeren naar je moeder dat je vriendschappen met meisjes een teleurstelling voor je waren, dat je er aan twijfelt of een relatie met een meisje wel iets voor jou is.
Op dit moment heb je geen relatie met een jongen dus over dat soort dingen hoef je het nog niet te hebben. Als je echt een vriend krijgt die iets diepgaanders voor jou gaat betekenen dan kan je zijn naam gaan noemen en af en toe zeggen dat je dit of dat met hem gedaan hebt. Samen op vakantie, avondje naar een concert, dat soort dingen. Dingen die anderen met hun vriendin doen.
Als ik zie hoe jij jezelf omschrijft dan zie ik jou als een jongen die zoekt naar een jongen, of man, zoals een meisje zoekt naar een jongen of man. Dat maakt jou wat kwetsbaar. Wees dus wat terughoudend voordat jij je hart weggeeft. Soms wil die ander alleen maar jouw lichaam. Maar dat weet jij al.
Ik wens je het allerbeste en veel wijsheid, moed en kracht.