Hi, Ik ben een jongen van 13 en gay. Ik heb altijd veel vrienden gehad en ik voelde me als gay (toen nog in de kast) heel gelukkig. Tot ik besloot het te vertellen. Tijdens het mentoruur heb ik het aan mijn klas verteld. De eerste reacties waren best opvallend. Alle meisjes waren gelijk zo van Awg cute, en de jongens begonnen gelijk te lachen. Toen mijn mentor aan de klas om reactie vroeg werd het pas gênant. De meeste jongens zeiden van ja dat zag ik al aankomen, of ja iedereen wist het al. Dat vond ik best raar want ik gedraag me (volgens mij) niet als hoe de meeste mensen gay's zien. Ik had namelijk alleen maar jongens vrienden en ik zit op voetbal en hou heel erg van gamen. Na school begon het allemaal. Mijn 3 beste vrienden vroegen of ik kon afspreken om over mijn Comming out bij 1 van hen thuis te praten. Eenmaal bij zijn huis aangekomen gingen we eerst gamen. Na 10 minute zeiden ze dat ze drinken gingen halen en lieten ze mij alleen spelen. Ik was zo gefocust op het spel dat ik niet door had dat ze weer naar boven waren gekomen maar zonder drinken. Ze bonden we vast en ze gooide me op het bed. Aan het begin begonnen ze me uit te schelden voor vieze vuile gay en sperma likker enzo. Ik had dit dus nooit van hen verwacht want het waren mijn beste vrienden. Daarna trokken ze mijn shirt uit en zeiden van dit vind je lekker he? We zien je stiekem wel genieten. Daarna maakten ze mijn shirt nat en begonnen ze me te spanken. Ik was echt in shock en ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik begon spontaan te huilen en schreeuwen van de pijn. Ze zeiden dat ze pas zouden stoppen als ik zou ophouden met huilen (onmogelijk als je gespankt word met een nat t-shirt). Toen ik na 10 minuten nog niet klaar was met huilen trokken ze mijn broek uit. Die trokken ze om mijn hoofd heen omdat ze mijn geschreeuw niet om aan te horen vonden. Daarna gingen ze verder met spanken. Daarna namen ze me mee naar de badkamer en legde ze me in de badkuip. Hun gingen gamen en ik lag daar midden in de winter half naakt met een open raam in een badkuip. Hun gingen gamen. Intussen was het al 7 uur ofzo en die jongens hadden via mijn telefoon een bericht gestuurd naar mijn moeder of ik daar die avond mocht blijven logeren. Helaas mocht dat dus (die jongen was het hele weekend alleen thuis dus ze konden doen wat ze wilden) Intussen lag ik daar nog steeds half te bevriezen in die badkuip. Ik lag daar nog steeds te huilen van de pijn. Ik zag dat ik allemaal van die afdrukken op mijn buik had zitten. Later die avond/nacht weden ze moe en gingen ze slapen. Maat voordat ze dat gingen doen lieten ze het bad volstromen met ijskoud water. Ik lag die nacht daar in die badkuip te bevriezen ( als heb ik opvallend genoeg wel nog geslapen). Die volgende morgen maakten ze me wakker en begon alle pijn en ellende weer opnieuw. Rond 3 uur in de middag mocht ik eindelijk naar huis, op voorwaarde dat ik het tegen niemand zou zeggen. Anders zouden ze me nog meer pijn aandoen. Een paar dagen later dwongen ze me tot zelfmoord. Dat heb ik dus niet gedaan omdat ik wist dat als ik het wel zou doen dat ze dan hebben bereikt wat ze wilden bereiken. Nu een half jaar verder gebeuren dit soort dingen nog steeds bij mij. En nog heel vaak dwingen ze mij om mee te gaan naar hun huis of zijn ze bij mij thuis om mij te controleren. Willen jullie mij als je blieft helpen? Wat moet ik doen? Naar mijn ouders/mentor/politie gaan lukt niet want ze houden me in de gaten. Ik word nog steeds gepest en er lijkt geen einde aan te pas te komen. Ik hoop echt dag jullie dit bericht lezen en dat jullie mij kunnen helpen. Alvast bedankt, D
Hi, ik ben de broer van D. Ik hou het nu maar op jongen 13, maar ik ben inmiddels al 18 en D is al 14. Het is allemaal al een hele hele lange tijd geleden dat het is gebeurd. Maar nog steeds heeft alles elke dag impact op ons. D krijgt nog steeds proffesionele hulp, en hij vind het nog steeds moeilijk om naar buiten te gaan. Ook is hij heel erg onzeker over zichzelf. Hij heeft dus vooral fysiek schade aan alles overgehouden maar zeker ook lichamelijk. Zelf zou ik voor mijn studie dit jaar in een studentenwoning gaan wonen, maar D is bang dat mij dan iets overkomt. In het begin dacht ik dat dat wel goed zou komen maar hoe dichter ik bij het punt kwam om weg te gaan, hoe banger hij werd. En op een bepaald moment zag ik echt hoe bang hij was dus ik besloot maar om thuis te blijven. De jongens die hem dit hebben aangedaan hebben hun taakstraf gehad. Maar ze voelen zich allemaal heel erg schuldig en daarom willen ze ook zo vaak mogelijk langs komen om het weer goed te maken maar D durft nog steeds niet met hen te praten. Wat gelukkig wel positief is, is dat hij weer met mij en de rest van de familie praat. Maar vrienden durft hij niet meer te maken. Hij is daar echt heel erg bang voor. Maar ik zou wel graag willen dat hij weer vrienden maakt.. Hoe kan ik hem hierbij het beste helpen?
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.